Profetët kanë mbajtur gjithmonë gjenealogji.
Dhe ndodhi që ati im, Lehi, gjeti gjithashtu në fletët e tunxhit një gjenealogji të etërve të tij; kështu që ai e dinte se ishte pasardhës i Jozefit; po, madje i të njëjtit Jozef që ishte biri i Jakobit që u shit në Egjipt, dhe që u ruajt nga dora e Zotit, që ai të mund të ruante atin e tij, Jakobin, dhe gjithë familjen e tij, që të mos mbaronin nga uria.
Lehi zbulon gjenealogjinë e tij në fletët prej bronzi dhe mëson se rrjedh nga Jozefi i Egjiptit.
Vini re, bijtë e mi, unë dëshiroj që të mbani mend dhe të zbatoni urdhërimet e Perëndisë; dhe do të dëshiroja që ju t’ia shpallni popullit këto fjalë. Vini re, unë ju dhashë emrat e prindërve tanë të parë, që dolën nga toka e Jeruzalemit; dhe këtë gjë e bëra, që kur ju të kujtoni emrat tuaj, të mund të kujtoni ata; dhe kur t’i kujtoni ata, ju mund të kujtoni veprat e tyre; dhe kur t’i kujtoni veprat e tyre, ju mund të dini siç është thënë dhe gjithashtu shkruar, që ato qenë të mira.
Helamani u vuri bijve të tij emrat e paraardhësve të drejtë, që kujtimi i emrave të tyre t’ua kujtonte mirësinë e të parëve.
Tani këtë profeci Adami e tha, ndërsa u nxit nga Fryma e Shenjtë, dhe një gjenealogji u mbajt për fëmijët e Perëndisë. Dhe ky ishte libri i brezave të Adamit, duke thënë: Në ditën që Perëndia e krijoi njeriun, në ngjashmërinë e Perëndisë e bëri atë;
Që nga ditët e Adamit u mbajt një gjenealogji e fëmijëve të Perëndisë, anali i parë familjar i shkruar.
Por analet e etërve, madje të patriarkëve, lidhur me të drejtën e Priftërisë, Zoti, Perëndia im, i ruajti në duart e mia; si rrjedhim, një dituri për fillimin e krijimit dhe gjithashtu për planetët e yjet, sikurse iu ishte bërë e njohur etërve, e kam ruajtur madje në këtë ditë dhe do të përpiqem t’i shkruaj disa nga këto gjëra në këtë anal, për përfitimin e pasardhësve të mi që do të vijnë pas meje.
Abrahami i ruajti analet e etërve të tij dhe shkroi për të mirën e pasardhësve të tij.

Unë mund të kisha dhënë një përkthim më të qartë të kësaj, por është mjaft e qartë për t’iu përshtatur qëllimit tim, sikurse është. Është e mjaftueshme të dimë, në këtë rast, se toka do të goditet me një mallkim, në qoftë se nuk ka një lidhje bashkëngjitëse të një lloji ose të një tjetri midis etërve dhe fëmijëve, për një çështje ose për një tjetër—dhe vini re, cila është kjo çështje? Është pagëzimi për të vdekurit. Sepse ne pa ta nuk mund të bëhemi të përsosur; as ata pa ne nuk mund të bëhen të përsosur. As ata, as ne nuk mund të bëhemi të përsosur pa ata që kanë vdekur në ungjill gjithashtu; sepse është e nevojshme në fillimin e periudhës së plotësisë së kohëve, periudhë e cila po fillon të hyjë tani, që një bashkim i plotë dhe i tërë, dhe i përsosur, dhe lidhja së bashku e periudhave të kujdestarisë dhe e çelësave, dhe e fuqive, dhe e lavdive të ndodhë dhe të zbulohet nga ditët e Adamit madje deri në kohën e tanishme. Dhe jo vetëm kjo, por ato gjëra që kurrë nuk janë zbuluar që nga krijimi i botës, por janë mbajtur të fshehta për të urtët dhe të mençurit, do t’u zbulohen foshnjave dhe të vegjëlve në këtë, periudhën e plotësisë së kohëve.
Puna për të vdekurit është “lidhja bashkëngjitëse” që i bashkon brezat në një bashkim të përsosur.
Vëllezër, a nuk do të vazhdojmë në një kauzë kaq të madhe? Ecni përpara dhe jo prapa. Kurajo, vëllezër; dhe përpara, përpara drejt fitores! Zemrat tuaja duhet të ngazëllehen dhe të jenë tepër të gëzuara. Toka duhet të shpërthejë në këngë. Të vdekurit duhet t’i thonë këngë përlëvdimi të përjetshëm mbretit Emanuel, që ka shuguruar, përpara se bota të ishte, atë që do të na bëjë të aftë për t’i shëlbyer ata nga burgu i tyre; sepse të burgosurit do të lirohen.
Thirrja plot gëzim e Joseph Smith-it për të ecur përpara në shëlbimin e të vdekurve, sepse të burgosurit do të lirohen.
Vini re, dita e madhe e Zotit është pranë; dhe kush mund ta durojë ditën e ardhjes së tij dhe kush mund të qëndrojë më këmbë kur ai të shfaqet? Sepse ai është si zjarri i një shkrirësi dhe si sapuni i larësit; dhe ai do të ulet si një shkrirës e pastrues argjendi dhe do t’i pastrojë bijtë e Levit e do t’i rafinojë si arin dhe argjendin, që ata të mund t’i ofrojnë Zotit një blatim me drejtësi. Si rrjedhim, ne, si një kishë e si një popull dhe si Shenjtorë të Ditëve të Mëvonshme, le t’i ofrojmë Zotit një blatim me drejtësi; dhe le të paraqesim në tempullin e tij të shenjtë, kur të mbarohet, një libër që përmban analet e të vdekurve tanë, të cilët do të jenë të denjë për t’u pranuar plotësisht.
Shenjtorët ftohen të paraqesin në tempull një libër të denjë që përmban analet e të vdekurve të tyre.